سیم کشی مدرن مسکونی معمولاً از طراحی مدار{0} دوشاخه استفاده می کند، به این معنی که دستگاه های الکتریکی در مناطق مختلف توسط مدارهای مستقل تغذیه می شوند. مزیت این روش این است که در صورت بروز خطا در یک مدار، عملکرد عادی سایر مدارها را مختل نمی کند و همچنین عیب یابی آسان تر را تسهیل می کند.
یک سیستم برق خانگی معمولی ممکن است شامل مدارهای زیر باشد: یک یا دو مدار برای روشنایی کل خانه-. یک یا دو مدار ترکیبی برای-پریزهای عمومی در اتاق نشیمن و اتاق خواب؛ مدار اختصاصی برای پریزهای آشپزخانه؛ یک مدار اختصاصی برای پریزها در هر حمام؛ و یک مدار مجزا و مستقل برای هر دستگاه تهویه مطبوع (به ویژه واحدهای روی زمین-). تعداد مدارها باید به طور منطقی بر اساس مساحت کف خانه و مقدار وسایل برقی برنامه ریزی شود و هر مدار باید به قطع کننده های مدار مناسب و دستگاه های جریان باقیمانده (RCD) مجهز باشد.